Τα Φώτα

Τα Φώτα.
------------------
<<Ήρθανε τα Φώτα και οι φωτισμοί................>>
Ναι ! Ήρθανε τα Φώτα και οι φωτισμοί, αλλά νομίζω ότι το «άσμα» δεν σταματά εδώ. Που είναι η συνέχεια; Κανονικά συνεχίζει με το <<......και χαρές μεγάλες και Αγιασμοί.>> Καλά για τους Αγιασμούς, Αλλά που είναι οι χαρές ; Όποιος πει ότι υπάρχουν και «χαρές», σίγουρα κινδυνεύει να χαρακτηριστεί « μαζοχιστής»!

Ο καινούριος Χρόνος, ο φουκαράς, μας μπήκε ηλιόλουστος αρκετά, με σχεδόν γαλανό ουρανό, με μαλακό καιρό χωρίς παγωνιές , χιόνια και πλημμύρες όπως σε άλλες χώρες. Φαίνεται ότι κάπως είδε το «λούκι» που τραβάμε και είπε : « Ας τους μπω κάπως χαμογελαστός, μήπως σκάσει κι αυτουνόνε το χειλάκι λιγάκι». Αλλά δυστυχώς τζάμπα ο κόπος!
Το χειλάκι μας όχι δεν έσκασε αλλά αντιθέτως ζάρωσε και σφαλίστηκε εντελώς, ίσως γιατί φοβήθηκε ότι έτσι και έσκαγε λίγο και άνοιγε, ε, τότες αντί για χαμόγελο θα βγαίνανε απ’ αυτό κάτι λεξούλες, απ’ αυτές που δεν επιτρέπεται να γραφούν σε σχολικά βιβλία! ( Μη με ρωτήσετε να σας τις πω. Εγώ παλιόλογα δεν λέγω.)
Αλλά, μα τω Θεώ, πως να χαμογελάσει κανείς και πως να μη κράξει σαν μαυροκόρακας όταν από το πρώτο φως της πρώτης μέρας του Νέου Χρόνου άρχισαν τα κελαηδίσματα για αυξήσεις ; Η πρώτη είδηση του πρώτου δελτίου της πρώτης μέρας του Χρόνου ήταν ΑΥΞΗΣΕΙΣ ! Άρχισαν με τον Φ.Π.Α. και το πήγανε κρεσέντο χωρίς να αφήσουνε τίποτα παραπονεμένο. Προσπάθησα να δω αν ξεχάσανε κάτι αλλά δεν τα κατάφερα . Πραγματικό τσουνάμι ! και το χειρότερο, Πρωτοχρονιάτικο τσουνάμι !
Γιατί μωρέ δεν αφήσανε να περάσει η πρώτη μέρα του Χρόνου χωρίς φαρμάκωμα ; Γιατί δεν μας αφήσανε έστω αυτή, τη πρώτη μέρα του Χρόνου να τη περάσουμε με όση, έστω και λίγη, χαρά μπορούσαμε να έχουμε και ίσως να λέγαμε « να μωρέ , η καλή η μέρα απ’ την αρχή της φαίνεται!» κι ας μην ήταν άλλο από μια ψευδαίσθηση ; Γιατί μας φαρμάκωσαν τη Πρωτοχρονιά μας ; Μήπως για να χωνέψουμε τι μας περιμένει σκεπτόμενοι ότι « ο κακός ο Χρόνος απ’ την αρχή του φαίνεται :»
Τι να πω : Από ψυχολογία είμαστε σαΐνια !!
Τι θα γινότανε αν μας αφήνανε να χαρούμε τη Πρωτοχρονιά μας και μας τα σερβίριζαν τα μαντάτα δυο τρεις μέρες μετά ; Θα κούτσαινε η καμήλα όπως λένε ; Βέβαια όχι! Το αποτέλεσμα θα ήτανε το ίδιο, αλλά απλώς θα μας έμενε λίγο Πρωτοχρονιάτικο χαμόγελο και μια υπόνοια ότι κάποιος μας σκέφτεται λίγο και μας . Αλλά τι λέγω ;.....................

Φέτος, αύριο, καθώς τα παιδάκια θα ψάλουν «Ήρθανε τα φώτα και οι φωτισμοί και χαρές μεγάλες και οι Αγιασμοί» φοβάμαι ότι στα αφτιά μας η λέξη ¨Αγιασμοί¨ θα ακούγεται σαν « Αλί και τρισαλί».....
(Μακάρι να ήταν ένας απλός εφιάλτης.................).

Θ.Σ.Μεσσηνέζης
Αθήνα.04/01/2011

Χριστούγεννα

Ξημέρωμα . Χτυπάνε οι καμπάνες πάλι
να μας θυμίσουν πως γεννιέται ο Χριστός .
Μια μέρα ξεκινά αληθινά μεγάλη.
Μια Άγια μέρα που τη σέβετ’ ο Λαός .

Ο ερχομός στη γη , αυτός ,του Θείου Βρέφους ,
ας ξανανοίξει νέους δρόμους στις καρδιές ,
δρόμους πρωτόγνωρους , αλλά δρόμους ωραίους ,
κι ας αποδιώξει τα σκοτάδια απ’ τις ψυχές .

Ας διώξει τη κακία , το τυφλό το μίσος ,
το φθόνο , κι όσα μας μαυρίζουν τη ζωή ,
αγάπη ας γεμίσει τις καρδιές μας κι ίσως ,
Παράδεισο να ξανακάνουμε τη Γη .

Γιατί ο δρόμος που τραβάμε τελευταία ,
ως είν’ γεμάτος απ’ αγκάθια και γκρεμούς ,
αλίμονο ! Θε να μας βγάλει κάποια μέρα
σ’ ένα τέλος , που δεν το χωράει ο νους !

Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε . Υπάρχει χρόνος
και ας δεχθούμε τι ορίζει ο Χριστός ,
αν θέλουμε να φύγ’ απ’ τις καρδιές ο πόνος
και να γεμίσουν , οι φτωχές , με Άγιο Φως .

Ας τις ανοίξουμε ! Μ’ αγάπη να γεμίσουν !
Τότε θα νοιώσουμε γαλήνη στη ψυχή .
Τότε για όλους μας , ω ναι , θα ξανανθίσουν
χαρά κι ελπίδα , που γλυκαίνουν τη ζωή .-


Θ.Σ.Μ.- Αθήνα 25/12/2010

Εν Ελλάδι 2010

Ότι τα πράγματα εδώ δεν πάνε κατ’ ευχήν
σαφώς δεν πρέπει νά ’χουμε καμιά αμφιβολία.
Θα χρειαστούμε φαίνεται τον αναμορφωτήν
που μας τον επιβάλουνε από την Εσπερία .
(παρ’ όλου ότι λέγαμε πως πάμε προς τα μπρος)

Πρόβλημα όμως σίγουρα γεννάται τώρ’ εδώ,
όλα οι αναμορφωτές τα κάνουν ιστορία.
Μεταρρυθμίσεις μας ζητούν χωρίς καμιά αιδώ
και όλα τα αλλάζουνε με τρομερή μανία!
(ασχέτως τι θα υποστεί ο δύσμοιρος Λαός)

Που το ’βρανε κι ολημερίς θυσίες μας ζητούν;
Μας λένε : τι τις θέλετε τις τόσες σας νησίδες;
Πουλήστε λίγες απ’ αυτές και σίγουρα αρκούν
να ξεχρεώστε. Ειδ’ αλλιώς μην έχετε ελπίδες.
(απρόσμενη βοήθεια δεν στέλνει ο Θεός)

Ξεχάστε τους χονδρούς μισθούς, δεν κάνουνε καλό,
επίσης τις απίθανες και παχυλές συντάξεις.
Δουλέψτε περισσότερο , δεν κάνει δα κακό!
Πρέπει το γενικό καλό , φίλε μου , να κοιτάξεις.
(δεν θέλει απαιτήσεις σήμερα ο καιρός)

Ξέχασε όσα ήξερες! Είναι επιβλαβής
η τόση καλοπέραση. Μην έχεις απαιτήσεις!
Μη στέρξεις και στη καλοπέραση να είσ’ επιρρεπής.
Την ευτυχία σου αλλού κοίταξε να ζητήσεις .
(αν πράγματι λογίζεσαι πως είσαι συνετός)

Γλυκαίνονται στο... κόψιμο και κόβουν ότι βρουν
μισθούς και επιδόματα ως και υπερωρίες
και προσπαθούν αδιάκοπα όπως κι όσο μπορούν
να μας αλλάξουν τα μυαλά με νέες θεωρίες.
(που θα μας σώσουν γρήγορα και θα μας πάνε μπρος...;)

Έτσι θε να μας... σώσουνε οι αναμορφωτές,
που το... καλό μας θέλουνε, χωρίς αμφιβολία
κι όταν μας... ξεζουμίσουνε, με τσέπες φουσκωτές
θε να γυρίσουν οι... φτωχοί πίσω στην Εσπερία
(αδιάφοροι αν θα θρηνεί πίσω τους ο Λαός)

Θ.Σ.Μ.-Αθήνα.- 04/2010

Το αθάνατο κρασί

"Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του εικοσιένα ",
όπως μεθύσανε μ’ αυτό εκείνο το καιρό
κι ορμήσανε σαν αετοί τα νιάτα οργισμένα ,
στης λευτεριάς τον άνισο μα ιερό χορό !
---
Και το σαράντα μέθυσαν πάλι τα παλικάρια ,
μ’ αυτό το ίδιο ,το γλυκό , της δόξας το ποτό
και μέσ’ τη μάχη ρίχτηκαν σαν νά’ τανε λιοντάρια ,
τη Χώρα να γλιτώσουν απ’ τον ύπουλο εχθρό !
---
Είναι δυο παραδείγματα που πρέπει να θυμάται
το κάθε Ελληνόπουλο , εδώ τη μέρ’ αυτή ,
αν θέλουμ’ η Πατρίδα μας ποτέ να μη φοβάται
πως θα βρεθ’ απροστάτευτη σε δύσκολη στιγμή !
---
Είν’ η Ελλάδα μας μικρή , μα ή καρδιά που έχει
είναι καρδιά Ελληνική , αδούλωτη καρδιά ,
που μέσα της αμόλευτο ζεστό το αίμα τρέχει
και δεν τη σκιάζει τίποτα , καμιά τρικλοποδιά .
---
Τώρα όμως που τη χτυπά η κρίση η μεγάλη ,
κι οι .....φίλοι μας οι Άριοι αδιάφορα κοιτούν ,
θά’ ταν σωστό , όλοι μαζί μ’ επάνω το κεφάλι ,
να τους φωνάξουμε κι εμείς το τι σ’ εμάς χρωστούν !
--- ---



Θ.Σ.Μ.-Αθήνα .- 26/03/2010

Η Λ ι τ ό τ η τ α

Μια φορά κι ένα καιρό
πείνα έπεσε μεγάλη,
σ’ ένα Τούρκικο χωριό
και ο Χότζας ο καημένος
ήτανε απελπισμένος.
Που να βρει κάτι να φαει;
Πιο πολύ όμως πονάει
τον καημένο τον ψαρή,
το γαϊδούρι το θλιμμένο
πού’ ταν χιλιοπεινασμένο!
Σκέφτηκε λοιπόν πολύ,
ώσπου τού’ ρθε στο κεφάλι
μια ιδέα φαεινή!
Και αρχίζει μια και δυο
Να μαθαίνει το γαϊδούρι
Να μη τρώγει φαγητό.

Πέρασαν μια δυο βδομάδες,
ώσπου ξάφνου μιαν αυγή,
το γαϊδούρι βρίσκει τέζα
ψόφιο να κείτεται στη γη!

Τέτοιες φαεινές ιδέες
αν μας μπούνε στο μυαλό,
δεν θ’ αργήσει να μας έβρει
το μεγάλο το κακό!
Κάθε πράμα θέλει μέτρο
κι η λιτότητα , κι αυτή,
μπορεί νά’ ναι αναγκαία,
θέλει όμως προσοχή!
Άμα την τραβήξουν κι άλλο ,
τότε σίγουρα θα δούμε,
σαν του Χότζα το γαϊδούρι
τέζα όλοι να βρεθούμε!

Τι θα γίνει τότ’ η χώρα
Τα... γαϊδουριά σα ψοφήσουν;
Θε να μείνουν... οι Χοτζάδες
Μοναχοί τους να λαλούν .
Που θα βρουν άλλα γαϊδούρια

Για να τους ξαναψηφίσουν;!!!

Έκτακτα μέτρα...

Μας λένε πως μας πνίξανε φέτος τα δανικά
και όσα.. απολαύσαμε, θε να μας βγουν ξινά.
Περνούσαμε σαν.. πρίγκιπες μεγαλοαρχοντάδες
κι απ’ τα μπατζάκια καθ’ ενός τρέχανε… οι παράδες!
τρώγαμε και ξοδιάζαμε με μια απλοχεριά,
σκορπούσαμε τ’ ευρώπουλα λες κ’ ήτανε κουκιά .
Οι τράπεζές μας… σπλαχνικά μας δίνανε αβέρτα,
ό,τι κι αν τις ζητούσαμε, χωρίς καμιά κουβέντα .
Η… καλοσύνη τους για μας ήταν ιστορική
κι εκείνες οι κακόμοιρες εμμείνανε… ταπί!
Ποιος στην αλήθεια μπόραγε αυτές να βοηθήσει;
μήπως το κράτος το φτωχό που είχε μπατιρίσει;
Δεν μπόραγε το έρημο με τόσους στη Βουλή
που μάσαγαν αδιάκοπα ως πείναγαν πολύ!

Τώρα το συλλογίζομαι και απορώ με κόπο,
πως μπόραγαν να κυβερνούν τον έρμο τούτο τόπο,
μ’ ένα Δημόσιο… μικρό κι’ όλο τρικλοποδιές,
πού ’χε σ’ έναν υπάλληλο… πέντε διευθυντές !
Ήταν και τα χρυσόψαρα, τα golden boys εκείνα
που ήτανε για κλάματα… ψοφάγαν απ’ τη πείνα!
Κι όλοι αυτοί κοιτούσανε με φθόνο το Λαό
Το… βιός τους που… κατάτρωγε, έτσι χωρίς μυαλό.

Δίκιο λοιπόν το βρήκανε αυτοί πολύ μεγάλο,
καθώς η ζώνη… έσφιξε και δεν έπαιρνε άλλο,
εμείς που τρώγαμε πολύ, ο έρμος ο Λαός,
τη νύφη να πληρώσουμε , μια κι ήρθε ο καιρός!
Στη εφορεία τρέχουμε με… κέφι σαν κοπάδι,
για να μας βγάλει φίλε μου ακόμα και… το λάδι!
Γιατί παραπαχύναμε και είναι βλαβερό!
Τώρα πρέπει να ζήσουμε μονάχα… με νερό!
Κι έτσι στο τέλος θά’μαστε όλοι μας σα μαμούνια,

το κέφι για να κάνουμε του... φίλου μας Almounia!

Θ.Σ.Μ.-Αθήνα.- 19/03/2010