Κυριακή 31 Μαΐου 2015

Ένα μικρό παραμύθι

                    Ένα μικρό παραμύθι.

Μια βάρκα, μικρή, ταξίδευε πάνω σε μια άγρια, φουρτουνιασμένη θάλασσα. Στο δοιάκι, ο καπετάνιος, νέος και μάλλον άπειρος. Στα κουπιά δυο ηλικιωμένοι ναυτικοί που λέγανε ότι γνωρίζουν από θάλασσα κι από φουρτούνες! Κι ακόμα μέσ’ τη βάρκα ένα κοριτσάκι άρρωστο! Το πήγαιναν σε μια γιάτρενα,, κάπου σε μια άλλη στεριά . .Έβρεχε  ραγδαία! Η βροχή και τα νερά της θάλασσας ,κόντευαν να πλημμυρίσουν τη βάρκα, που θα βούλιαζε. Οι κωπηλάτες ναυτικοί , αν και έμπειροι όπως έλεγαν οι ίδιοι, αντί να πιάσουν ένα κουβά που υπήρχε εκεί και να βγάλουν τα νερά από τη βάρκα για να μη βουλιάξει, άρχισαν να κατηγορούν το καπετάνιο, που με τέτοιο άσχημο καιρό την έβγαλε στα ανοιχτά , και να τον βρίζουν! Κάνανε καλά; Ή το σωστό θα ήταν πρώτα  να βγάλουν τα νερά από τη βάρκα και μετά να του πουν ότι ήθελαν;
Αυτοί όμως ακολούθησαν τη λάθος γραμμή! Τώρα, αν βούλιαζε η βάρκα, θα πνιγότανε και ο άπειρος καπετάνιος, κι αυτοί οι έμπειροι ναυτικοί και η καημένη η άρρωστη μικρή που αντί να γιατρευτεί θα χανόταν και αυτή!

Τώρα όποιος κατάλαβε ! Η φουρτούνα που περνάμε είναι μεγάλη! Ο καπετάνιος μας νέος, Μπορεί δυναμικός, αλλά ας το παραδεχτούμε ,.μάλλον άπειρος!  Οι κωπηλάτες όμως , οι υποτιθέμενοι έμπειροι, γιατί δεν βοηθάνε εμπράκτως, όπως αρμόζει σε σώφρονες ναυτικούς, για να μην βουλιάξουμε και χαθεί και η άρρωστη αγαπημένη μας Ελλαδίτσα , αλλά κολλημένοι σε δικές τους ιδέες , προσπαθούν με λόγια και ύβρεις , να πετάξουν το καπετάνιο στη θάλασσα; Μήπως εκείνοι δε τη βούλιαξαν κάποτε, ακόμα και με μπουνάτσα; 
Εντάξει , πετάξτετον στη θάλασσα; Αλλά πέσετε κι εσείς! Ίσως ,κολυμπώντας μπορεί να επιζήσετε Αν βουλιάξει η βάρκα για καλά, όλοι θα πνιγείτε! Και καπετάνιος ,και ναυτικοί, και η μικρή άρρωστη!

Αλλά γιατί μωρέ να πνιγούμε κι εμείς μαζί σας ; Μαζί τα γλεντήσαμε;  

Πέμπτη 21 Μαΐου 2015

Αν γινότανε Ειρήνη

        Αν  γινότανε  Ειρήνη.....
       -------------------------------
Ήλιε μου βγες και φώτισε ετούτη δω τη Γη .
Φώτισε τους ανθρώπους της κι αυτούς που κυβερνάνε ,
να  διώξουν απ’ τη σκέψη τους  πολέμου συλλογή .
Να σταματήσουν κάποτε όλο να πολεμάνε .

Το αίμα όταν χύνεται , δεν χάνεται στη γη !
Μένει  εκεί κι αδιάκοπα κι άλλο αίμα ζητάει
κι έτσι δεν ησυχάζουμε αλίμονο στιγμή ,
ξεχνώντας  πόσο η καρδιά στο πόλεμο πονάει .

Κανόνια κι όπλα φονικά, τη συμφορά ξερνούν ,
τα πάντα ερημώνοντας  που θα βρεθούν μπροστά τους
κι απ’ τους ανθρώπους παίρνουνε αυτούς που αγαπούν ,
ρημάζοντας την ύπαρξη , πιότερο τη καρδιά τους .


Αχ να γινόταν κάποτε η σύνεση  να ρθει
Κι’ όλοι μας να ζητούσαμε επίμονα ΕΙΡΗΝΗ  !
Δεν θα’ βρισκε ο  πόλεμος τόπο για να σταθεί !
 Σαν  το Παράδεισο η Γη , τότε θα είχε  γίνει !

Τα λούλουδα θα γέμιζαν όχι μόνο βραγιές .
Λουλούδια θα ξεπρόβαλαν και μέσ’ ατ’ τα κανόνια ,
που δεν θα είχαν , άλλο πια , οβίδες  φονικές
κι ούτε θα άκουγες φωνές  να κράζουν για συμπόνια .

Ο ήλιος θα ταξίδευε ψηλά στον ουρανό ,
σ’ ένα γαλάζιο ουρανό που θα γεννά ελπίδες .
Δεν θα τον έσκιαζαν ποτέ σύννεφα σαν κι αυτό
π’ αλίμονο σκορπούν στη  Γη , πολέμου καταιγίδες !

                       -----////-----


   Θ.Σ.Μ.-Αθήνα.-12/11/2010

Τετάρτη 20 Μαΐου 2015

Στα σκαλοπάτια του σπιτιού μου

  
  Στα σκαλοπάτια του σπιτιού μου.

Στα σκαλοπάτια του σπιτιού όπου γεννήθηκα,
Ήρθα ένα λιόγερμα καλοκαιριού να κάτσω.
Tων περασμένων νοσταλγός αγιάτρευτος,
Έτσι για λίγο, να συλλογιστώ . Να ξαποστάσω.

Όσα στο διάβα της ζωής μου και αν πέρασα ,
Ήρθαν εκεί μπροστά ,  κι αραθιαστήκαν
Κι άρχισαν ξαφνικά να μου φωνάζουνε ,
πως κι αν περάσανε, ποτέ  δεν ξεχαστήκαν.

Παιδιά, Στη σκάλα αυτή, κάθε που  έβρεχε,
και δε μπορούσαμε, στο δρόμο να χαρούμε,
σαν σμάρι στη κυψέλη, μαζευόμασταν .
Με τρίλιζα και παραμύθια, να τη βρούμε!

Κάθε πρωί για το σχολειό. πάντα όταν ξεκίναγα.
Με πόνο, τα κατέβαινα. Αργά! Ναι, ένα, ένα .
Το μεσημέρι όμως ,πεινασμένος όταν γύρναγα,
Τρεχάτος τα ξεπήδαγα. Δυο, δυο τους , μαζεμένα!

Μετά τα βράδια, αργά σπίτι μου αν  γύρναγα
Τα’ ανέβαινα σιγά σιγά σαν να’ μουν γάτα
’Μη τύχει, αλίμονό, τους γέρους μου και ξυπναγα,
Γιατί τότε θα τ’ άκουγα χοντρά μα και σταράτα! !

Κι όταν μια μέρα η καρδιά για μια μικρούλα χτύπησε
Στη σκάλ’ αυτή καθίσαμε,  κάποια βραδιά, κι οι δυο.
Κι η σκάλα ότι και αν άκουσε ποτέ γι’ αυτό δε μίλησε!
Μια και το γνώριζε πως ήταν όνειρο τρελό, όνειρο παιδικό


Μα ήρθ’ η μέρα που’ πρεπε τη σκάλα μου ν’ αφήσω
Και για σπουδές στη ξενιτιά , μακριά της να βρεθώ .
Τότε όρκο της έκανα, βαρύ, πως  θα ξαναγυρίσω.
Και πως στα σκαλοπάτια της θα ξαναξαπλωθώ.

Η αδυσώπητη όμως ζωή, μας πάει και μας φέρνει,
Σαν το βοριά, όταν φυσά, τα φύλλα τα ξερά,
και πριν το καταλάβουμε, στα δίχτυα της μας δένει,
και σ’ άλλα μέρη άγνωστα , μια μέρα μας πετά

Εκεί οι μέρες μας περνούν , και φεύγουνε τα χρόνια.
Κι ένα πρωί, ω! τι κακό, με έκπληξη κοιτάς,
πως τα μαλλιά σου, δυστυχώς, γιομίσανε με χιόνια!
Τότε μονάχα σκέπτεσαι ,τον όρκο που κρατάς.

Έτσι το αποφάσισα και γύρισα μια μέρα .
Και σαν παλιά, ξανάκατσα στο πρώτο της σκαλί ,
κι  ανάσανα αχόρταγα, το γνώριμο αγέρα ,
Που με μεθούσε πάντοτε, σαν ήμουνα παιδί

Τα σκαλοπάτια μέτρησα. Δεν έλειπε κανένα .
Κάθε σκαλί ,μια θύμηση , τ’ άλλο μια ζαβολιά.
Κι ας είναι όλα πέτρινα, μιλούσανε σε μένα ,
και  τα παλιά μου θύμιζαν κι ας μην είχαν μιλιά!

                         Θ.Σ.Μ.-Μήθυμνα.-01/06/2014

=========================================

(αφιέρωση:  Στην συνοδοιπόρο μου στη ζωή - Στη γυναίκα μου)

  







Σάββατο 18 Απριλίου 2015

Ο Ψαράς

Ο  γέρο ψαράς
-----------------------
Στου λιμανιού  παράμερα , το φάρο καθισμένος ,
με νοσταλγία τήραγε τις βάρκες μια και μια,
αγάλια να σαλπάρουνε , όσ’ είν’  καιρός πεσμένος ,
στο πέλαγος να ανοιχτούν για μια καλή ψαριά .

Σαν γλαροπούλια’  αλάργευαν στα γαλανά λιβάδια.
Γοργόνες αφροστόλιστες, σχίζανε τα νερά,
τραβούσανε , η κάθε μια , για κείνα τα σημάδια
που’ν  το μεγάλο μυστικό κάθε καλού ψαρά .

Ο γέρος τις εκοίταγε εκεί απ’ το λιμάνι,
και την καρδιά του έκαιγε  ένας βαθύς καημός ,
μακάρι  να γινότανε.  κι αυτός πριν αποθάνει
μαζί τους να μπαρκάριζε σαν τότες πού’ταν νιος .

Το γλυκοσούρουπο  κινά κι έρχεται και κουρνιάζει ,
της θάλασσας απόμαχος  , γερόγλαρος  κι αυτός ,
εκεί στου φάρου τη γωνιά  κι αχόρταγα  κοιτάζει
τις βάρκες που σαλπάρουνε  ,  με ζήλια  ο φτωχός .


Και ως ο ήλιος φλογερός,  αργά γέρνει  στη δύση ,
στα μάτια του γέρο ψαρά δυο δάκρυα καυτά,
κυλούν σιγά , λες κι έτρεξαν απ’ ασημένια βρύση
καθώς στο νου του πέρασαν τα χρόνια τα παλιά .-

.....///.....



Θ.Σ.Μ.-Αθήνα.-14/04/2010



Στα Εγγόνια μου


Ολόδροσα , αθώα  Αγγελούδια,
της δόλιας μου καρδιάς καταχτητές,
της Άνοιξης, εξωτικά  λουλούδια,
το σπίτι μας γιομίσατε χαρές.

Το γέλιο, και τα πρώτα σας λογάκια,
κελάηδισμα γλυκό για τη καρδιά.
Με τα χεράκια στέλνατε  φιλάκια
στο γέρο το παππού και τη γιαγιά .

Μικρά κρινάκια, τότε φοβισμένα,
κυπαρισσάκια τώρα σας θωρώ
και εύχομαι στον Ύψιστο μια μέρα
πανύψηλα πλατάνια να σας δω.

Ο πλάτανος ποτέ του δεν λυγίζει !
Δεν σκιάζεται τον άγριο βοριά
κι ο ίσκιος του σε όλους, ναι, χαρίζει
ξεκούραση, χαρά και σιγουριά !

Τότε, όπου κι αν βρίσκομαι θα νοιώσω,
πως τέλειωσα το χρέος μιας ζωής
και μια ευχή σε όλους σας θα δώσω,
ίδιες χαρές να νοιώσετε κι εσείς.-

                ********

                                  Αθήνα 13/01/2011
                                      Ο Παππού σας


Η μαϊμού

               Η  μαϊμού
   .................................................
Μ’ ένα λουράκι τη κρατούσε ο τσιγγάνος
κι αυτή πηδούσε  από δω και από κει,
Ένα ντουέτο η μαϊμού κι αυτός ο πλάνος ,
στις γειτονιές γυρνούσανε για  το ψωμί .

Έκανε χίλια δυο παιχνίδια η καημένη ,
αστεία ,τούμπες και γκριμάτσες πονηρές ,
μα σαν σταμάταγε για λίγο κουρασμένη
απ’ το τσιγγάνο έτρωγε δυο τρεις ξυλιές ..

Ότι μπορούσε έκανε η κακομοίρα ,
έτσι να βγάλουν δυο δεκάρες για φαΐ .
Αυτή’ ναι , δυστυχώς, τ’ αδύνατου η μοίρα
σαν του κρατά ένας «τσιγγάνος» το λουρί!

Ότι κι αν κέρδιζαν εκείνος το σκορπούσε
τα βράδια στη παλιά ταβέρνα για κρασί !
Η φουκαριάρα η μαϊμού τι κι αν πεινούσε ;
Ποιος τη λογάριαζε αυτήνε τη φτωχή ;


Έτσι συμβαίνει , τι να πω , μη το ξεχνάμε .
Αυτός εκεί που μας κρατάει το λουρί
δεν νοιάζεται καθόλου αν εμείς πεινάμε .
Ξέρει μονάχα να μας βγάζει το ζουμί !

Μα όταν η  φτωχή μαϊμού παραπεινάσει,
δεν ξέρω τι μπορεί αλήθεια να συμβεί ,
μπορεί το χέρι του τσιγγάνου να δαγκάσει .
Κι ας γίνει , ότι είν’ Θεέ  μου , να γενεί !!!

                    ***---***

           Θ.Σ.Μ.-Αθήνα.-26/05/2010

Κυριακή 22 Μαρτίου 2015

Η Φωλίτσα

    Η  φ ω λ ί τ σ α .
------------------------
Σ’ ένα  σπιτάκι δυο παιδιά ,
Κοντά  σ’ έν’ ακρογιάλι,
Εκεί βρεθήκαν πάλι
Ν’ αλλάζουνε φιλιά .

Με  έναν έρωτα ζεστό ,
Λες  κι ήτανε μια ζάλη,
Χωρίς σκέψη μεγάλη ,
Όρκο κάναν τρελό .

Μια κι αγαπιόντουσαν πολύ,
Να μη ψάξουνε γι’ άλλη
Φωλίτσα πιο μεγάλη .
Τους έφτανε αυτή !







Θ.Σ.Μ.-Αθήνα 25/05/2010
Διασκευή